Trivikrama Swami .com

Cała misja obraca się wokół nauczania. Nie mamy innego celu w otwieraniu tego ośrodka, niż nauczanie. Jeśli w jakiś sposób pomagamy w prowadzeniu tego ośrodka, albo w działalności instytucji, to to też jest nauczanie. Ale w ten sposób powinniśmy rozważać. Nie, że chcę komfortów, miłego miejsca do jedzenia, spania i życia seksualnego. To nie powinien być nasz cel. Naszym celem powinno być, że jesteśmy misjonarzami i powinniśmy zadedykować się tej misji. Wtedy Kryszna nam pomoże. Jest takie powiedzenie, że „Świat ustępuje tym, którzy wiedzą dokąd zmierzają”. Dlatego, że każdy się tu włóczy w tym świecie. Ludzie nie mają prawdziwej misji. Ich misją jest jedzenie, spanie, picie i zabawa. Ale to nie jest misja. To jest życie zwierzęce. Zwierzęta nie mają innej misji niż utrzymać się przy życiu. W celu cieszenia się. Anna-maya - po prostu jeść. Jesz i myślisz, wow, mogę żyć. Ale to nie jest prawdziwa misja. Misją jest wydostanie się z tego świata materialnego. Więc jeśli nie mamy tej misji, to czym się różnimy od materialistów? A jeśli naprawdę mamy tę misję, to ludzie to zauważą „Oh, ci ludzie nie są zwyczajni. Oni nie myślą tylko jak zapewnić sobie komfort, mieć wspaniały dom, konto bankowe, dobre jedzenie, itd. ”. Srila Prabhuapda zwykł mówić „Proste życie i wzniosłe myślenie”. Możemy żyć prosto. Jeść warzywa i ryż. Zwykli ludzie pomyślą, ale czemu nie grila? Ale my żyjemy prosto i mamy wzniosłe myślenie. Czym jest to wzniosłe myślenie? Łamiemy sobie głowę zastanawiając się jaki jest najlepszy sposób, żeby rozprzestrzeniać misję Srila Prabhuapda. To powinniśmy rozważać w pierwszej kolejności. Inne rzeczy podążą za tym.

Musimy zrozumieć naszą pozycję. Powinniśmy być uczciwi i powiedzieć „Nie, nie jestem szczęśliwy.” Nie jesteśmy szczęśliwi, ponieważ ciągle mamy problemy z tym materialnym światem. Mamy problemy z umysłem, który jest bardzo intymnie z nami związany. Mamy problemy z naszymi zmysłami, innymi istotami, naturą. To jest rzeczywista pozycja. To jest zmaganie się. Bhagavad gita mówi, że żywe istoty zmagają się ciężko z materialną naturą. Żywa istota jest maleńką cząstką Pana i kiedy ma kontakt z materialną energią, musi się zmagać. To zmaganie jest normalne tutaj. Ciężka walka o egzystencję. Ale zamiast walczyć, aby tu po prostu istnieć i pozostawać w tym więzieniu, powinniśmy zmagać się, aby się z niego wydostać. Nie możemy uniknąć zmagania. Dlatego Srila Prabhupada zwykł mówić, że „Łatwe życie i świadomość Kryszny nie pasują do siebie.” Musimy zrozumieć, że to jest zmaganie, i że będziemy musieli zmagać się do końca naszego życia. Ale dokąd chcemy ukierunkować to zmaganie? To powinniśmy rozważać w świadomości. Powinniśmy się zmagać w celu kontrolowania zmysłów, poprawienia sadhany, popychania tego Ruchu do przodu. To jest właściwy rodzaj zmagania. Wtedy, dzięki temu zmaganiu, Kryszna będzie zadowolony. Gdy Kryszna będzie zadowolony, z łatwością zabierze nas do Swojej siedziby. Taka jest Jego obietnica. „Mój wielbiciel nigdy nie ginie.” Po prostu musimy zgodzić się być Jego wielbicielem. A to oznacza, że Jego życzenia mają być na pierwszym miejscu. I On jasno daje nam do zrozumienia, że jest najbardziej zadowolony, gdy wyjaśniamy ten proces służby oddania, ten temat służby oddania niewinnym osobom. Tak więc to jest nasza misja. Chcemy zadowolić Pana, dlatego podejmujemy tę misję nauczania.

Tak więc, Vidura gloryfikuje wielbiciela. Taki jest nastrój wielbiciela. On lubi gloryfikować innych wielbicieli. On nie myśli – a teraz pomówmy o mnie. Jeśli spojrzymy na mentalność karmich, lub jnanich, lub yoginów, oni zawsze sprowadzają wszystko do siebie samych, ponieważ są skupieni na sobie. Tylko wielbiciel, jeśli spojrzymy obiektywnie, jest ponad tym egoizmem, lub rozszerzonym egoizmem. Oni [wielbiciele] faktycznie kochają innych wielbicieli i Krysznę bardziej niż siebie samych. I dlatego czasami zapominają o sobie. Tak jak tutaj - Vidura jest na drodze I nagle zapomniał, że szedł itd., po prostu stracił równowagę i upadł. To jest symptom transcendentalnej ekstazy, która jest ponad ograniczeniami miłości własnej. We własnej miłości możemy cieszyć się czymś. Ludzie lubią udawać się na wieś, mieć dzieci, którymi chcą się cieszyć, życie seksualne, którym się cieszą, w tym jest jakaś przyjemność. Nie zaprzeczamy temu. Ale my mówimy, że ta przyjemność jest porównywana do kropli wody na pustyni. Na pustyni potrzebujesz galony wody, aby zaspokoić pragnienie. Więc jeśli ktoś daje ci kroplę wody - nie zaprzeczamy, że to woda, ale to nie zaspokoi twojego pragnienia. Podobnie, ta tak zwana przyjemnosć materialnego życia – w tym może być trochę przyjemności – ale to naprawdę nie zaspokoi pragnienia duszy. A z drugiej strony, na każdą odrobinę przyjemności przypada jakiś kłopot.